Μου φάνηκε περίεργο που άκουσα τόσο νευριασμένη τη
Δέσποινα εκείνο το πρωί. Μία τόσο ήρεμη, κατά γενική
ομολογία γυναίκα, είναι σπάνιο να την ακούς να ανεβάζει
τόνους, γι’ αυτό και …έδωσα προσοχή!Χάλαγε τον κόσμο
γιατί ήταν απαράδεκτο λέει να βρίσκει μία μόλις εβδομάδα
μετά την αγορά της πανέμορφης ομπρέλας της, μάρκας
τάδε τιμής δείνα, ή μάλλον υψηλής, υψηλοτάτης τιμής δείνα,
την ίδια ακριβώς ομπρέλα,
σε πάγκο της λαϊκής αγοράς
στη γειτονιά της, στην εξευτελιστική χαμηλή τιμή των
τόσων ευρώ!
Όπως κάθε παθημένος, θυμήθηκα και τη δική μου
παρόμοια ιστοριούλα, που μου συνέβη πολλά χρόνια
πριν…
…της οποίας ιστοριούλας δεν είναι η στιγμή της βέβαια
(τώρα ασχολούμαστε με την ομπρέλα),
αλλά σας υπόσχομαι πως θα σας την πω με την πρώτη
ευκαιρία αναλυτικά-αναλυτικά…
Συζήτησα μαζί με τη Δέσποινα λίγη ώρα περί έρευνας
αγοράς,
παζαριού, εμπιστοσύνης για το κατάστημα που
αποφασίζουμε να γίνουμε πελάτες,
υποχρέωση στο να κάνουμε παράπονα για ό,τι πέφτει στην
αντίληψή μας, κοινοποίηση σε όλους τους γνωστούς μας
για να μάθει(!!!) αυτός που το έκανε,
κτλ κτλ κτλ.
Στο τέλος, για να ηρεμήσω και να καλοπιάσω λιγάκι τη
Δέσποινα τής πρότεινα να πάει να αγοράσει μία ομπρέλα,
ακόμη, από τη λαϊκή αγορά αυτή τη φορά, ώστε η αρχική
τιμή να πέσει…(πωλητής άνθρωπος όπως σας έχω πει,
ε…μου κόβει για τέτοια…)
Εμπορική πρόταση…εμπορικό μυαλό η Δέσποινα,
χαμογέλασε κάπως ανακουφισμένη, και συνέχισε την
ημέρα της…
.